تداعی مسیح

من سكوتم، تو ترانه! من يه فانوس، تو زبانه!

بگو تو حراج ِ چشمات، قيمت ِ ستاره چنده؟

درونم سكوت كرده است

قلبم را مهتابِ شب فراگرفته است

روحم وراي من راه مي رود

دردي هاله سبزم را نارنجي كرده است

صداي دريا از دورها مي آيد و باران كمي دور از من مي ريزد

ابرها بر شانه من نشسته اند

و خداوند در قله كوه پنجم نشسته است

كوه بر من غبطه مي خورد

من متحيرم از رويِش

نجواي سكوتي فراگير گوش قلبم را خراش مي دهد

گاهي خداوند درمسيرش از روح من گذر مي كند

 خش خش برگهاي ناشناسي از قدمهايش مي شنوم

در سكوتي او را مي نگرم

مرا تحسين مي كند

هيچ شعفي قلبم را طپش نمي دهد

تنهابا نگاهي دور

 به بيگانگي من با من مي انديشم .

برقرار باشيد

تداعی

چرا یکدیگر را دوست نداشته باشیم ؟

 چرا از کنار گندمها و گلها بی هیچ نگاه و

 سلامی عبور کنیم؟

 با این همه باران پیاپی و ابرهای سرشار چرا تشنه بمانیم؟

چرا برای گنجشک هایی که از سفر امده اند

 بوسه ای نفرستیم؟ 

چرا بر لبه آسمان ننشینیم و

 عبور فرشتگان را از کنار بهشت نبینیم؟

به ساعت سفیدی که به دیوار تکیه داده نگاه کن!

می خواهد با تو حرف بزند عقربه هایش برایت دست تکان می دهند

و تو را به سوی فردا دعوت می کنند.

راستی فردا چه نزدیک است!

 اگر یک بار دیگر فرصت داشته باشم به کوچه های دیروز بروم

  کنا ر خانه تو می ایستم و نامت را به همه دیوارهای سنگی یاد می دهم.

چرا یکدیگر را دوست نداشته باشیم؟

 پروانه ها و پنجره ها به ما می گویند

که باید همواره شعر دوست داشتن را بسراییم .

 من تو را دوست دارم و می دانم هر روز که

 لیموزاران و بلوطها از خواب بیدار می شوندُ

 سلام مرا که به عطر آفتاب آغشته است به تو می رسانند.

من تو را دوست دارم و

 صبح و شب تصویر تو را روی برگها یی که در بهار زندگی می کنند میبینم.

من خوب میدانم که آسمان و زمین دوست داشتن و

 عشق ورزیدن را از تو آموخته اند.

از تو عاشق تر کسی را سراغ ندارم .

افسوس که گاهی سنگم و گاهی شبنم گاه آنقدر از تو دور می شوم که

 هیچ قاصدکی نمی تواند پیامت را به من برساند

و گاه آنقدر به تو نزدیکم که واژه هایی را که در قلبت زندگی می کنند

 نمی بینم.

ای که به یاد تو خوابهایم پر از تمشک و رنگین کمان است

حتی اگر به اندازه یک سر سوزن دوستم داشته باشی

((هرگز از تو جدا نخواهم شد.........  ((

روزی خواهم امد و پيامی خواهم اورد

در رگها نور خواهم ريخت و صدا در خواهم داد

ای سبدهاتان پر خواب سيب اوردم

سيب سرخ خورشيد  خواهم امد

 گل ياسی به گدا خواهم داد

زن زيبای جذامی را گوشواری دگر خواهم بخشيد

 کور را خواهم گفت :چه تماشا دارد باغ

 دوره گردی خواهم شد کوچه ها را خواهم گشت

جار خواهم زد

ای شبنم شبنم شبنم

رهگذاری خواهد گفت راستی را شب تاريکی است

 کهکشانی خواهم دادش

روی پل دخترکی بی پا دب اکبر را بر گردن او خواهم اويخت.

هر چه دشنام از لبها خواهم بر چيد

هر چه ديوار از جا خواهم بر کند

رهزنان را خواهم گفت کاروانی امد بارش لبخند

 ابر را پاره خواهم کرد

من گره خواهم زد چشمان را با خورشيد

دلها را با عشق سايه ها را با اب شاخه ها را با باد

 و به هم خواهم پيوست خواب کودک را با زمزمه ی زنجره ها

بادبادکها به هوا خواهم برد گلدانها اب خواهم داد

خواهم امد پيش اسبان گاوان علف سبز نوازش خواهم ريخت

ماديانی تشنه سطل شبنم را خواهم اورد

خر فرتوتی در راه من مگسهايش را خواهم زد

 خواهم امد سر هر ديواری ميخکی خواهم کاشت

 پای هر پنجره ای شعری خواهم خواند

 هر کلاغی را کاچی خواهم داد

مار را خواهم گفت چه شکوهی دارد غوک

اشتی خواهم داد اشنا خواهم کرد راه خواهم رفت

نور خواهم خورد دوست خواهم داشت

ياد سهراب سپهری گرامی باد

ليلي زير درخت انار نشست . درخت انار عاشق شد گل داد سرخ سرخ !
گلها انار شد . داغ داغ . هر اناري هزار تا دانه داشت .
دانه ها عاشق بودند دانه ها توي انار جا نمي شدند . انار کوچک بود .
دانه ها ترکيدند . انار ترک برداشت . خون انار روي دست ليلي چکيد .
ليلي انار ترک خورده را از شاخه چيد . مجنون به ليلي اش رسيد .

خدا گفت : راز رسيدن فقط همين بود . کافي است انار دلت ترک بخورد !

***
خدا مشتي خاک را بر گرفت . مي خواست ليلي را بسازد از خود در او دميد و ليلي
پيش از آنکه با خبرشود عاشق شد !
سالياني ست که ليلي عشق مي ورزد . ليلي بايد عاشق باشدد زيرا خدا در او دميده
است و هر که خدا در او بدمد عاشق مي شود .

ليلي نام تمام دختران زمين است ! نام ديگر انسان !

خدا گفت : به دنيايتان مي آورم تا عاشق شويد .
آزمونتان تنها همين است : عشق و هر که عاشق تر آمد نزديکتر است . پس نزديکتر آييد...نزديکتر ...
عشق کمند من است . کمندي که شما را پيش من مي آورد . کمندم رابگيريد ...
و ليلي کمند خدا را گرفت .

خدا گفت : عشق فرصت گفتگو است . گفتگو با من .
با من گفتگو کنيد !
و ليلي تمام کلمه هايش را به خدا داد . ليلي هم صحبت خدا شد .
خدا گفت : عشق همان نام من است که مشتي خاک را بدل به نور مي کند !

و ليلي مشتي نور شد در دستان خداوند !


***
از کتاب - ليلي نام تمام دختران زمين است... -

خدا گفت زمين سردش است . چه كسي مي تواند زمين را گرم كند ؟
ليلي گفت : من
خدا شعله اي به او داد. ليلي شعله را درون سينه اش گذاشت. سينه اش آتش گرفت . خدا لبخند زد . ليلي هم !
خدا گفت :شعله را خرج كن . زمينم را به آتش بكش .
ليلي خودش را به آتش كشيد . خدا سوختنش را تماشا مي كرد .
ليلي گر مي گرفت . خدا حظ مي كرد .
ليلي مي ترسيد . مي ترسيد شعله اش تمام شود .
ليلي چيزي از خدا خواست . خدا اجابت كرد . مجنون سررسيد .
مجنون هيزم آتش ليلي شد .آتش زبانه كشيد . آتش ماند .
زمين خدا گرم شد ...
خدا گفت : اگر ليلي نبود زمين من هميشه سردش بود .

***
ليلي گفت : امانتي ات زيادي داغ است . زيادي تند است .خاكستر ليلي هم دارد مي سوزد امانتي ات را پس مي گيري؟
خدا گفت : خاكسترت را دوست دارم خاكسترت را پس مي گيرم !...
ليلي گفت دلم زندگي مي خواهد ساده بي تاب بي تب .
خدا گفت : اما من تب و تابم بي من مي ميري !...
ليلي گفت : پايان قصه ام زيادي غم انگيز است مرگ من مرگ مجنون ...
پايان قصه ام را عوض مي كني ؟
خدا گفت : پايان قصه ات اشك است . اشك درياست دريا تشنگي است و من تشنگي ام . تشنگي و آب ! پاياني از اين قشنگتر بلدي ؟
ليلي گريه كرد . ليلي تشنه تر شد .
خدا خنديد ...

***
از کتاب - ليلي نام تمام دختران زمين است... -
ادامه دارد...!

تداعی

( يه نوشته اي را داشتم مي خوندم که نمي دونم نويسندش کي هست اما برام جالب بود اينجا مي ذارم که شما هم بخونيد !)

در حوالي بساط شيطان ....


ديروز شيطان را ديدم. در حوالي ميدان بساطش را پهن كرده بود؛ فريب مي‌فروخت. مردم دورش جمع شده‌ بودند،‌ هياهو مي‌كردند و هول مي‌زدند و بيشتر مي‌خواستند.
توي بساطش همه چيز بود: غرور، حرص،‌دروغ و خيانت،‌ جاه‌طلبي و ... هر كس چيزي مي‌خريد و در ازايش چيزي مي‌داد. بعضي‌ها تكه‌اي از قلبشان را مي‌دادند و بعضي‌ پاره‌اي از روحشان را. بعضي‌ها ايمانشان را مي‌دادند و بعضي آزادگيشان را.
شيطان مي‌خنديد و دهانش بوي گند جهنم مي‌داد. حالم را به هم مي‌زد. دلم مي‌خواست همه نفرتم را توي صورتش تف كنم.
انگار ذهنم را خواند. موذيانه خنديد و گفت: من كاري با كسي ندارم،‌فقط گوشه‌اي بساطم را پهن كرده‌ام و آرام نجوا مي‌كنم. نه قيل و قال مي‌كنم و نه كسي را مجبور مي‌كنم چيزي از من بخرد. مي‌بيني! آدم‌ها خودشان دور من جمع شده‌اند.
جوابش را ندادم. آن وقت سرش را نزديك‌تر آورد و گفت‌: البته تو با اينها فرق مي‌كني.تو زيركي و مومن. زيركي و ايمان، آدم را نجات مي‌دهد. اينها ساده‌اند و گرسنه. به جاي هر چيزي فريب مي‌خورند.
از شيطان بدم مي‌آمد. حرف‌هايش اما شيرين بود. گذاشتم كه حرف بزند و او هي گفت و گفت و گفت.
ساعت‌ها كنار بساطش نشستم تا اين كه چشمم به جعبه‌اي عبادت افتاد كه لا به لاي چيز‌هاي ديگر بود. دور از چشم شيطان آن را برداشتم و توي جيبم گذاشتم.
با خودم گفتم: بگذار يك بار هم شده كسي، چيزي از شيطان بدزدد. بگذار يك بار هم او فريب بخورد.
به خانه آمدم و در كوچك جعبه عبادت را باز كردم. توي آن اما جز غرور چيزي نبود. جعبه عبادت از دستم افتاد و غرور توي اتاق ريخت. فريب خورده بودم، فريب. دستم را روي قلبم گذاشتم،‌نبود! فهميدم كه آن را كنار بساط شيطان جا گذاشته‌ام.
تمام راه را دويدم. تمام راه لعنتش كردم. تمام راه خدا خدا كردم. مي‌خواستم يقه نامردش را بگيرم. عبادت دروغي‌اش را توي سرش بكوبم و قلبم را پس بگيرم. به ميدان رسيدم، شيطان اما نبود.
آن وقت نشستم و هاي هاي گريه كردم. اشك‌هايم كه تمام شد،‌بلند شدم. بلند شدم تا بي‌دلي‌ام را با خود ببرم كه صدايي شنيدم، صداي قلبم را.
و همان‌جا بي‌اختيار به سجده افتادم و زمين را بوسيدم. به شكرانه قلبي كه پيدا شده بود !! 

دلتنگيهای آدمی را
باد ترانه ای می خواند
رويا هايش را
آسمان پر ستاره  ناديده ميگيرد،
و هر دانه برفی
به اشکی نريخته می ماند.

سکوت
 سرشار ازسخنان ناگفته است
از حرکات ناکرده
اعتراف به عشق های نهان
و شگفتی های بر زبان نيامده.

در اين سکوت
حقيقت ما نهفته است
حقيقت تو
و من.

 برقرار باشی

 تداعی مسيح

انچنان به دنبال زندگي دويده ام كه چيزي از  روحم گم شده است...

چيزي درونم مي جوشد؛ چيزي در من گم شده است؛ چيزي را با بي احتياطي از دست داده ام

چيزي را فراموش كرده ام. نجواي درونم ؛زمزمه هاي روحم ... اوايي درونم گريه اي فرو خورده را مي ماند و من به خاطر نمي اورم؟؟...

گم شده اي كه حتي در خواب رهايم نمي كند و در بيداري به يادم نمي ايد...چه چيزرا در شلوغي دالان هاي روز مرگي گم كرده ام؟

قلب مبتلاي من ... چه چيز را بايد به ياد اورم؟

نجواها به غوغا رسيده اند؛ چه چيز باعث شد؟پير روشندلي كه نقشي از عشق بر بوم مي زد؟

يا ديدن نقش استادي از عشق؟ نقشي بر بوم دل... يا صداي سازي كه در گوشم است؟:" مجنون شده ام ؛ مجنون شده ام    از بهر خدا  ...دل دل ...دل يكدله كن..." جسم پيري كه با عظمت روحي بلند  بر عصاي چوبي تكيه داده بود؟.... " اي مطرب دل زان نغمهٌ خوش    زان نغمهٌ خوش  ... "

براي تو مي نويسم ؛براي تو  كه  اوايي را از روح من پرسيدي ...

         ناله ها زمزمه مي كنند ؛ غوغايي در شرف وقوع است ؛ تار ناله ها در خود نهان دارد  .. زخمه ام كجاست؟ پشت طاقتم خم شد ... ناله ام كجاست؟

شيفتگان بي زخمه و ساز گرد هم امده اند؛  نجوا مي كنند و ناله سر مي دهند؛ دست به هم داده اند ؛ در حسرت و  بي زخمه مي نالند ؛ بي تابند و صبور... به انتظار نغمه سراي سوته دلي كه سامان دهداين جمع شيدا را... و ناگهان به گاه مي رسد؛ ناله سر مي دهد و جمع سرگشته در فروتني به همنوايي دل مي بندند تا او شيدايي كند... و او مي گريد و شيدايي مي كند...

      زمزمه هايي ارام و عاقلانه در جنون ؛ دل مي سپارد و بي دل پيش مي رود ؛ساز ها خود نمايي مي كنند ؛ به وجد امده اند ؛ گويي همگي مي لرزند ؛ عظمتي را به بيان  نشسته اند و خود در شگفت و شيدا ؛      "جان ز تو نوش مي كند  دل زتو جوش مي كند   عقل خروش مي كند        بي تو به سر نمي شود..."اشكهاست كه از ناله ها روان است قصه درد گفته مي شود  سازهاي منتظر با جوش و خروش اعتراف مي كنند و او مي گريد : " دل بنهند بر كني   توبه كنند بشكني        اين همه خود تو مي كني     بي تو به سر نمي شود... اه        بي تو به سر

 نمي شود..."  سكوتي در اعتراف به شرم ... نالهٌ خجلت زده اي بلند مي شود  كه مرا درياب كه سرشتم از ناله است ؛ هق هقي دل سوخته سر داده است ... نغمه اي بلند ناله ها را به اسمان مي برد....  " جاه و جلال من تويي     ملكت و مال من تويي   " و اشك مي بارد " اب زلال من تويي      بي تو به سر نمي شود..."  و تار شرمگنانه اعترافي با شهامت سر مي دهد ..." خمر من و خمار من           باغ من وبهار من     خواب من و قرار من     بي تو به سر نمي شود ..."

عشق سكوت مي كند و تار اشكها را با حجب نوازش مي كند...ناله ها به اسمان مي رسد و  يار غمناك وفادار است و همراه ..." بي تو اگر به سر  شدي      زير جهان زبر شدي.... بي تو به سر نمي شود"  اشكها به سكوت بي چاره اي مي رسند و ساز عاشقي مي كند و همراهي مي طلبد ؛ شكوه ها در راهند..." گاه سوي وفا روي     گاه سوي جفا روي     ان مني كجا روي؟

بي  تو به  سر نم شود"  تار از شكوه به زمزمه مي رسد ؛نجواها همرامند.." بي تو نه زندگي خوش است          بي تو نه مردگي خوش است      سر ز غم تو چون كشم؟   بي تو به سر نمي شود " از تار خسته دل اه كوتاهي به جا مانده است. سوز بلندي جمع را به رقص مي خواند : تار پيشا پيش مي رود و راه براي فريادش هموار مي كند ؛ با احترام و شهامت دعوت  مي كنند؛ اشك را رها كن ؛ فرياد كن بخوان   بخوان  بخوان: " با من صنما دل دل    دل يكدله كن ...."

تداعی مسيح

زير خاکستر ذهنم باقيست        آتشی سرکش و سوزنده هنوز

  يادگاريست ز عشقی سوزان     که بود گرم و فروزنده هنوز

 عشقی آنگونه که بنيان مرا        سوخت از ريشه و خاکستر کرد

 غرق در حيرتم از اينکه چرا          مانده ام زنده هنوز !

  گاه گاهی که دلم می گيرد          پيش خود می گويم  

  آنکه جانم را سوخت                    ياد می آرد از اين بنده هنوز؟

  سخت جانی را بين                      که نمرده ام هنوز !

  مرگ صد بار به از                         بی تو بودن باشد

  - گفتم از عشق تو من خواهم مرد

  چون نمردم هستم                        پيش چشمان تو شرمنده هنوز !

   گرچه از فرط غرور اشکم از ديده نريخت...

  بعد تو ليک پس از آن همه سال       کس نديده به لبم خنده هنوز !

  گفته بودند که از دل برود                 هر آنکه از ديده برفت

  سالهاست که از ديده ی من رفتی     ليک 

   دلم از مهر تو آکنده هنوز ...

  دفتر عمر مرا  دست ايام ورقها زده است 

  زير بارغم عشق قامتم خم شد و پشتم  بشکست

  در خيالم اما                   همچنان روز نخست         تويی آن قامت بالنده هنوز !

  در قمار غم عشق         دل من را بردی با دست تهی    منم آن عاشق بازنده هنوز ...

 امروز اينجا  يه بند بارون می امد ...  شنيدم اونجا هم بارونيه ! يه لحظه چشماتو ببند . بستی؟..

 همين کافيه تا برگردی به اون روزهايی که خود زندگی بود .چشماتو باز کن نمی خوام اذيتت کنم .

 اتفاقی که نيافتاده ... اين فقط يه بارون بهاری هست نه چيزی بيشتر !

تداعی مسيح

بنام خداوند بخشنده مهربان

خدایا چطور بخوانم ترا ، که من کوچک و حقیرم ، وچگونه قطع امید کنم از تو ، که تو بزرگواری .

معبودا اگر از تو نخواهم که به من عطا کنی پس از که و چه کسی بخواهم که به من عطا کند.

خدایا اگر تورا نخوانم تا اجابتم کنی ، پس کیست ؟ که بخوانمش و اجابتم کند.

معبودا اگر زاری نکنم بسوی تو، تا به من رحم کنی برای که زاری کنم تا به من رحم کند.

خدایا دریا را برای حضرت موسی شکافتی و نجاتش دادی ، از تو می خواهم که بر محمد و آل محمد رحمت فرستی و اینکه نجات دهی مرا از آنچه گرفتارم در او و گشایش فوری بمن عطا کنی، بدون مدت.

به فضل و رحمت خودت ای مهربانترین مهربانان .

قطعه ای از دعاهای حضرت زین العابدین (ع)

تداعی مسیح                                                                                                       یا حق.......

قانون تو تنهايي من است

تداعی مسيح                                                                                                            يا حق ......

                    بخت از منت گرفت و دلم آنچنان گريست

                   کز دست کودکی بربايی پرنده ای

 امشب با مسيح روبرو شدم . غمگين بود . صدای نغمه غمگينش حتی تا اينجا هم

 می اومد !  سرش رو بالا نمی اورد . بوی خاک بارون خورده می امد . انگار گريه کرده

 بود. دلش يه تکيه گاه می خواست  اما سر به صليبش تکيه کرده بود .يعنی اونم ...؟؟